Hello April

Hee long time no see,

Mijn voornemen om iedere werkdag iets online te zetten is even dik gefaald. Haha, maar ik straf mezelf er niet voor want deze dame is druk bezig met project Z. Waar we flink op moeten voorbereiden, ik heb mijn vriend beloofd om nog even mijn mond te houden tot het er is, maar hou zeker mijn blog en youtube in de gaten want project Z gaat wel een prominent plekje krijgen op mijn blog.

Er is een hoop gebeurd de afgelopen twee weken. Niet alleen met alle voorbereidingen voor project Z, maar ook was het comic con, veel werken en puinruimen. Mijn moestuin doet het deels super goed, mijn zonnenbloemen en mijn spinazie groeien als kool maar andere dingen komen niet eens uit. Ik denk dat ik de verkeerde grond heb gebruikt. Maar daarover in een moestuin artikel meer.

Ondertussen is ook nog mijn pa in het ziekenhuis komen te liggen. Mijn vader heeft een longziekte en ligt regelmatig even in het ziekenhuis vanwege ontstekingen enz. Maar toch zat het me deze keer niet lekker. Omdat ik weet dat zijn hart het niet meer goed aankan, omdat ik weet dat iedere keer dat hij daar naartoe gaat hij weer een stapje dichterbij het hiernamaals is. Hoewel ik absoluut niet bang ben voor de dood omdat ik weet dat het de eindbestemming is en het niet iets slechts is ben ik me er toch wel van bewust dat er een ziel die je altijd bij je hebt gehad er niet meer gaat zijn. Dat zijn altijd de lastigere dagen, ook de dingen waarin je denksessies alle kanten op schieten. Wat vind je er nou van, wat vind de rest van het gezin er van en wat vind de familie er van, wat denken de dokters en wat is het beste voor mijn vader. Denken daar mensen ooit aan… of zijn ze alleen maar met hun eigen gewin bezig en niet met het geen wat hem gelukkig maakt op het huidige moment.

Ik ben daar vaak wel het breekpunt. Ik denk namelijk absoluut niet als de gemiddelde mens, en dat weet ik maar dat botst vaak enorm. Omdat ik wil kijken wat voor de persoon in kwestie het beste is en de anderen vaak alleen maar bezig zijn met het vastklampen en het niet willen loslaten van iemand. Dat zijn de dingen die ik zo moeilijk vind, want hoe laat je ieder in zijn waarde maar vecht je wel voor je eigen mening om iemand een nog zo fijn mogelijk leven te laten hebben. Wat wil die gene zelf, kan die gene zelf ook niet loslaten of hoe zit het nou. Op zulke momenten zou ik de gave willen hebben om de diepste verlangens van mensen te kunnen zien. Zodat ik mezelf daarvoor kan inzetten. Maar helaas geen 6e zintuig voor mij.

nu mezelf maar eens klaar gaan maken en even langs het ziekenhuis, het kaarsje brand dat hij deze ronde minder hard achteruit gaat.

-X-

Steffie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s