Dagboek: De eerste echte zonnige dag van 2017

13173779_1024880750924311_5527267112568950814_nDe eerste zonnige dag van het jaar is heerlijk, we hebben veel werk verzet vandaag. Wassen, schuren, kitten, de tuin, de hond van de buurvrouw en ik heb nog even de tijd gevonden om buiten te schilderen. Nu zit ik lekker op de bank met een serie om even bij te tanken en we hebben nog een hele avond te gaan.

De overgang van winter naar lente is voor mij ieder jaar alsof ik herboren word. Nieuwe verse energie, nieuwe projecten en ideeën bieden zich aan. Maar toch moet ik er voor waken niet te snel te gaan, zoals ik altijd doe. Creativiteit stroomt weer door mijn aderen en ik wil dingen maken, bezig zijn met kleur, papier, verf en ander materiaal. Maar goed, wat daar nog uit gaat voortvloeien zien we nog wel.

Ik denk dat ik een paar mooie dingen voor mijn penvriendinnen ga maken. Tegenwoordig heb ik dat ook weer opgepakt en ik schrijf met dames uit Schotland, Japan, Usa, Nederland en India. Hoe gaaf is dat! Dus ik denk dat ik de komende week daar lekker mee aan de slag ga. Nog even tijd voor creativiteit voordat ik binnenkort weer de boeken in ga en de storm in huis komt. Er komt volgende maand een leuke verassing, met heel veel verhalen. We houden het nog even spannend, maar ik heb er onwijs zin in :).

Ondertussen ben ik grote keuzes aan het maken, het is gek dat we denken dat keuzes definitief zijn vind je niet. Op het moment zit ik in de zogenoemde midlife crisis, jezelf continu afvragen of dit het pad is war je moet belopen, of dit de loopbaan is die ik eigenlijk wilde. Maar als ik dan eerlijk kijk naar het hier en nu, ben ik best wel gelukkig met mijn leven. Ik vind mijn werk leuk en ik denk dat ik het nog wel jaren kan volhouden door de variatie. Dan confronteer je jezelf of je dan voor niks je studie hebt gevolgd en je die studieschuld voor niks hebt opgebouwd.

Tja op het moment zie ik de  studieschuld als een soort van therapie. Ik heb een opleiding gedaan waar ik heel veel heb geleerd, niet alleen over mijn vak maar zeer zeker ook over mezelf. Ik heb mezelf door de opleidingen kunnen helpen, dingen kunnen verwerken en laten bezinken, gedragspatronen aangepakt en met gewenst resultaat. Ergens is dat onbetaalbaar, dus ik neem het maar voor lief. Ik kan enorm streng tegenover mezelf zijn en mezelf met negatieve gedachtes belagen, maar hier en nu schiet ik daar niets mee op. Het pad loopt dan ook weer zoals het loop. Laten we dat vooral omarmen.

Als ik heel diep in mezelf kijk kom ik erachter dat de baan die ik nu heb het dichts bij mijn levensdoel komt. Ik roep al sinds ik klein ben dat ik wijs wil worden. Dingen wil leren en andere met de cruciale informatie helpen, mensen een level laten stijgen zodat hun leven er beter op word. Thats all buiten dat ik natuurlijk de dingen wil doen waarvan ik hou. Maar daar heb ik eigenlijk niet zo heel veel voor nodig. Ook al vind ik lekkere, mooie spullen geweldig en probeer ik graag vinden uit. Maar als het niet zou kunnen dan zou ik daar mee kunnen leven.

Zo een dagboekje schrijven helpt me altijd even te aarden en me te laten genieten van het leven. Want ook al lijkt het allemaal eng en nutteloos hoe de wereld er nu aan toe is. Gelukkig hebben we allemaal onze eigen veilige bubbel.

-X-

Steffie

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s