Generatie het zwarte gat

Nu zo`n anderhalf jaar geleden haalde ik mijn diploma, ik was officieel jeugdzorg medewerker. Een diploma waar ik altijd dacht werk in de kunnen vinden. Helaas bleek het niet zo te zijn en werk op de fiets in de buurt was gewoonweg niet te vinden of er kwamen 280 andere sollicitanten op af. Dus de keuze voor de werkgever was reuze en ja dan verkiezen ze toch iemand met een HBO diploma op een MBO functie of net wat.Ik twijfel niet aan mijn vaardigheden als jeugdzorg medewerker, ik vind het ontzettend leuk om mensen te helpen. Gelukkig kan ik dat ook in mijn huidige werk doen. Maar omdat ik niet meteen aan de slag kon als jeugdzorg medewerker ben ik wel in een zwart gat terecht gekomen waar moeilijk uit te komen is. Het zwarte gat van wat moet ik met mijn leven. Ik noem mijn generatie dan ook Generatie het zwarte gat.

Ik denk dat iedere schoolverlater van deze generatie er wel last van heeft. Geen werk kunnen vinden daar waar je passie ligt, geen geld voor een andere opleiding om je kansen op de arbeidsmarkt te vergrootten. Tja dan moet je maar kiezen voor iets waar je niet die dure studieschuld voor hebt gemaakt. Maar helaas verdienen die baantjes niet zo goed of je word gillend gek in een fabriekshal. Door dit zwarte gat valt er niks op te bouwen, je komt net rond met je loontje, huizen en op jezelf wonen blijft onbetaalbaar en verdere ontwikkeling tja… Dat is iets voor de droomshow…

Flexibiliteit word verwacht… nee zeggen en je grens aangeven werkt niet want dan kiezen ze voor jou natuurlijk een ander iemand die wel ja zegt. Continu sinds ik na mijn studie aan het werk ben geslagen heb ik mijn grenzen verlegt en nee dat gaat niet alleen over flexibele uren. Nee ziek naar je werk gaan omdat je anders morgen geen werk meer hebt, want ja daar dreigen vloerbazen in de fabriek mee. Of maar ja blijven zeggen op werk omdat je niet anders kan om voldoende geld op je rekening te krijgen zonder daarbij te denken aan je eigen rust. Drie maal in de rondte voor je rekeningen.

Het is niet dat ik niet van mijn huidige werk hou, ik vind het geweldig. Ik hou er van om mensen te helpen en gelukkig doe ik dat nu ook op mijn  werk. Maar de kritische vragen moeten wel gesteld worden. Kan ik met dit werk rond komen? Een huis betalen en dan ook nog gezond kunnen eten? Is het haalbaar om naast deze kosten ook mijn dure studieschuld af te lossen? Vragen die iedere dag in mijn hoofd spoken waardoor ik in een soort van uitzichtloos zwart gat ben gekomen. Ik kan je vertellen dat ik me er dood aan irriteer.

Ik heb op het moment geen idee waar ik over drie maanden sta, waar ik woon, in welk bed ik lig, of ik nog werk heb. De onzekerheid maakt alleen maar depressieve gevoelens los en ik weet dat ik echt niet de enige ben. Ik ben blij dat ik geen kinderwens heb want met deze onzekerheid had ik er sowieso niet aan willen beginnen. Ik wil niet klagen, maar ik wil wel ter sprake brengen wat er speelt onder de mensen van mijn generatie.

De kids uit de jaren”90 en de ’00 toen de generatie die alle dromen die ze hadden kon volgen… tot de crisis kwam, de 0 uren contracten uit de grond sprongen en de bazen wel 280 sollicitaties op een  vacature hadden. De generatie die klem loopt na iedere drie jaar omdat ze dan weer zonder werk zitten en dan weer helemaal opnieuw moeten beginnen bij een baas om credits op te bouwen. En na drie contracten weer bij de volgende kunnen beginnen.

Ik hoop dat we over 10 jaar er anders voor staan, we weer vaste banen kunnen krijgen en huizen kunnen kopen. Geen uitzichtloos zwart gat meer maar een toekomst waar we vertrouwen in kunnen hebben.

Advertenties

Een gedachte over “Generatie het zwarte gat

  1. Daar kan ik me helemaal bij aansluiten.
    Het is eigenlijk gewoon oneerlijk voor onze generatie.
    Ik volgde een opleiding waar je als je er uberhaupt in wilt werken kneiterhard voor moet knokken om als eenmanszaak staande te blijven of doorstuderen. Ik heb een aantal pogingen gedaan en dat was het allemaal niet.
    Gelukkig ben ik bij mijn bijbaan blijven plakken en kan ik daar voor 24 uur (vast) werken. Ik twijfel nog steeds of ik me niet wil laten omscholen. Nadeel dat het nu niet kan omdat we straks een huis willen kopen, maar ook dat ik dan mijn ”vaste” baan kwijt ben en weer een werkplek moet hebben in de branche van de opleiding.
    Ik zie het nu bij de wat jongere meiden, iedere 2,5 jaar eruit en weer voor 2,5 jaar werk vinden… -.-”
    Net als leeftijd, iedereen moet zo jong mogelijk zijn. Gewoon oneerlijk…..

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s